terug naar De Berini's
"Onbekend Terrein" (1997-1998)
Met: Marjolein Meijers en Hans Kemeling
Tekst: Marjolein Meijers en Pieter van Empelen
Regie: Pieter van Empelen
Video animatie: Peter Heiden en Paul van der Kuil
Decorbouw: Hans Kemeling en Paul van der Kuil
Decor idee: Marjolein Meijers en Hans Kemeling
Muzikanten: Frans de Wit en Janneke de Vries
Geluid: Peter Heiden
Licht en lichtontwerp: Paul van der Kuil
Ontwerp CD-hoes: Don Heijman
Annie en Harrie verruilen het grijs van de stad voor het groen en blauw
van Zuid Frankrijk.Voor Har de kans om zijn nieuwste vindingen te testen, voor An om in de zon te bakken en nieuwe vrienden te maken.
De wereld blijkt echter weer klein te zijn, een vergeten jeugdvriend van
Har slaat per toeval z'n tent naast hen op en de bevallige, alleen kamperende dame blijkt in dezelfde buurt als An en Har te wonen.
Gezellig voor An om te beppen en over Har komen we ook een paar dingen te weten die we nog niet wisten.
Zo blijkt Annie, nog meer dan in de voorstelling `Almondestraat 53a al
bekend werd, ooit een lastig gevallen te zijn/ aangerand door een man.
Tijdens de zo onschuldig lijkende ontmoeting van oude `vrienden`op de
Franse Camping, wordt daar het een en ander van duidelijk.
Een ogenschijnlijk luchtig zomerjasje met een diepliggend achtergrond
verhaal dat helaas niet voor 100% uit de verf is gekomen.Evenwel niet weg te denken uit het vervolgverhaal van het leven van Annie en Harrie.
Zoals trouwe fans uit Winschoten en Rotterdam Zuid hen toevertrouwden: "Het maakt niet uit of de pers deze voorstelling misschien minder mooi vindt dan de vorige, ik blijf komen want ik wil weten hoe het afloopt! De Berini`s gaan over mijn leven!"
Kampvuur en barbecue zorgen voor een country and western sfeer wat in
menig lied tot uitdrukking komt. Sterrenhemel en wijn noden tot mijmering
en romantiek.
tekening: Paul van der Kuil
"In het holst van de nacht, het is donker en koud
en ik ben al zo lang op pad, in gedachten verdwaald
in een droom zie ik jou en ik wou dat ik jouw bij me had
refrein:
Want thuis zingt me toe zacht
m'n liefde heeft me tot hier gebracht
ik vlieg hoog over de bergen vannacht
als jij thuis op me wacht
Onderweg zie ik mensen, ze komen en gaan,
ik raak aan de leegte gewend
maar het beeld van jouw lach staat als de maan
gebeeldhouwd aan het firmament
refrein
Laat onderweg, gevecht tegen slaap
de zon dringt de maan uit de nacht
in de volgende bocht ligt de stad nog in rust
en ik weet dat jij daar op me wacht
refrein"
Muziek die overigens voor het eerst deels weer gecoverd is , maar dan wel
op datum. Van The sons of the pioneers uit 1935. Dat was het begeleidingsbandje van Roy Rogers. Die was op zijn beurt weer de eerste zingende film cowboy.Roy met zijn paard Trigger!
terug naar boven
terug naar De Berini's
'Onbekend terrein' komische klucht.
Ze hebben geen enkele pretentie, hun show staat bol van ongecompliceerde humor, doorspekt met ongecencureerde platte uitdrukkingen en humoristise liedjes en hun sappig Rotterdams is consequent het handelskenmerk.
Zo staan de Berini's hoog aangeschreven bij een heel breed publiek.
Geen wonder dat de grote zaal van de Lievekamp in Oss weer tot de laatste plaats bezet was tijdens hun theaterverhaal 'Onbekend Terrein'. Het onafscheidelijke theaterduo Annie en Harrie laten zich in deze show assisteren door een al even komisch duo Jannie en Bert. En gevieren maken zij er een doldwaze voorstelling van, waarbij de audiovisuele techniek een handje helpt.
Het onbekende terrein bestaat uit een 'onbespoten rechtsdraaiende minicamping' in het Franse gebergte. Een groot beeldscherm op de achtergrond versterkt het landschap, geeft het uur van de dag aan en
visualiseert de gebeurtenissen. Het lot brengt vier rasechte Rotterdammers op de camping bijeen. Eerst ontmoeten zij een oude vriend Bert, een notoire 06-beller, waarmee onsmakelijke jeugdherinneringen worden opgehaald. Vervolgens komt de vrijgezelle Jannie in beeld, waar Bert op geilt. Zij blijkt de stem achter de sexlijnen te zijn. Ondanks dit gegeven is de show niet meer dan een dolkomische klucht en nergens echt grof. Op sommige momenten zelfs ontroerend.
Het luchtige verhaal is gelardeerd met liedjes waarbij Annie afwisselend verschillende gitaren, de banjo en een electrische bas bespeelt. Harrie doet de ukelele, een bluesharmonica en een eensnarige bas, gefabriceerd uit een teil met vlaggestok.
Het kwartet pretendeert geen perfectie, maar speelt en zingt heel
verdienstelijk, vooral in country en bleusstijl hoewel dat binnen het
typische Franse landschap wel wat vreemd contrasteert.
Bert van der Linden Brabants Dagblad 10-12-'97
terug naar boven
terug naar De Berini's