Met: Marjolein Meijers en Hans Kemeling
Bron verhalen: Marjolein Meijers Hans Kemeling
Tekst: Dick van den Heuvel
Regie: Pieter Bouwman
Eindregie: Dick van den Heuvel
Decor idee: Dick van den Heuvel
Decorbouw: Hans Kemeling
Poster: Don Heijman
Muzikanten: Izak Boom en Walter Kuipers Geluid: Peter Goudswaard Licht en lichtontwerp: John Bouwer Ontwerp CD-hoes: Don Heijman
Terug van vakantie, An en Har passen op het café van Sjaak.
Twee zwijgzame mannen zijn de enige klanten (An: "nou die Sjaak zorgt
zeker zelf voor de grootste omzet").
Het is onrustig in de stad.
An maakt zich zorgen over Wesley, haar onofficieel aangenomen pleegkind, ruim twee meter en zwart. Hij is nog steeds niet thuis.
Har maakt zich niet zo druk: "die loopt niet in zeven sloten tegelijk".
Wachtend op Wesley komen herinneringen boven drijven:
"m'n oude thuis van vroeger, zo ver weg en vergeten
maar als ik goed m'n best doe raak ik het even aan
ik had geen zorgen maar verlangen, naar de toekomst
naar de morgen.....
naar vandaag, terwijl ik nu het liefst naar toen was terug gegaan".
De spanningen lopen zeer hoog op bij An, Har probeert haar gerust te
stellen, maar de verontrustende tv beelden over rellen in de stad, gooien
alleen maar olie op het vuur.
Uiteindelijk besluit zij het ziekenhuis te bellen en krijgt bericht van een opname van een donkere jongen die enigszins aan de beschrijving van
haar pleegkind voldoet.Zij spoedt zich naar het ziekenhuis en stort al het moedergevoel dat zij al die jaren heeft verzamelt over die jongen uit.
Helaas blijkt hij het niet te zijn.
Thuis terug gekomen is voor Harrie de maat vol.
Hij moet haar confronteren met het feit dat zij enkel en alleen haar eigen
gemis aan betrokkenheid van haar moeder toen zij nog kind was, op haar
pleegkind Wesley projecteert.
Dan volgt een ijzingwekkende confrontatie, die Harrie in scene zet door
Annie tegenover haar `moeder` te zetten en haar te laten vragen of die nu
werkelijk ooit van haar gehouden heeft.Tranen met tuiten. Het hoge woord komt er uit en tenslotte komen we ook te weten waarom Annie zelf nooit aan kinderen `begonnen is`.
"Omdat het tot niets verplicht!; je doet maar, je bent er niet, je gaat
maar dood!"
Een aangrijpend maar menselijk relaas over bewuste kinderloosheid en het afrekenen met de spoken uit je jeugd.
'Van een schuifdeurennummertje in melige jaren-vijftig-stijl hebben de Berini's zich in vijftien jaar ontwikkeld tot een duo met een volstrekt eigen genre. Ze maken een kruising tussen cabaret en toneel waarin telkens hetzelfde echtpaar uit een Rotterdamse volkswijk de hoofdrol spelen. En steeds vaker fungeren deze Annie en Harrie als commentatoren op de buitenwereld. Hun wijk verandert, hun stad ook, en zij krijgen hoe langer hoe meer reliëf .
Negerzoenen, geschreven door Dick van den Heuvel, is een hybride voorstelling omdat de toneelhandeling volgens hun vaste procédé wordt doorbroken door liedjes. Dan rolt Marjolein Meijers haar staande bas op wieltjes naar voren, terwijl Hans Kemeling iets vindt om het ritme op te slaan en hun twee gastmuzikanten (Walter Kuipers en Izak Boom) op viool, mandoline, trekzak en gitaar een smeuïg potje country of folk meespelen.
Soms gaat dat ten koste van de doodsangsten die Annie uitstaat bij de gedachte dat haar 'zoon' nog niet thuis is. Maar mooi zijn die liedjes vaak wel. En de intrige blijft tenslotte toch intact. Annie en Harrie slaan zich met hun tragikomische dialogen en hun geheel eigen logica dapper door de moderne tijd heen. "Je mag niet discrimineren Harrie", zegt Annie als haar man tegenwerpt dat een Antilliaan niet betrokken kan zijn bij relletjes met Marokkaanse jongeren. "Antillianen, Marokkanen, da's één pot nat".
Maar in de slotscène is het Harrie die hoog spel speelt; dan is het spannender en stiller dan het ooit bij de Berini's is geweest.'
De muziek op deze cd komt uit de theatervoorstelling Negerzoenen.
Al spelend met elkaar zijn De Berini's tot een nieuw uniek geluid gekomen. Zij hebben ernaar gestreefd de muziek zo puur mogelijk in één keer op te nemen, zonder deze te bederven door onnodig gepolijste of lelijke arrangementen.
Dankzij de samenwerking met Walter Kuiper en Izak Boom wordt deze cd door sommigen tot de beste Berini cd tot nu toe bestempeld!
