terug naar De Berini's
"Almondestraat 53a " (1994-1996)
Met: Marjolein Meijers en Hans Kemeling
Tekst: Marjolein Meijers, Pieter van Empelen, Hans Kemeling
Regie: Pieter van Empelen
Muziek: Marjolein Meijers
Decorbouw: Bart Kuppens
Decor idee: Marjolein Meijers en Hans Kemeling
Poster: de Verbeelding/ Jack Putting
Geluid: Peter Heiden
Licht en lichtontwerp: Paul van der Kuil
Ontwerp CD-hoes: Don Heijman
Terug van vakantie, weer thuis in hun vertrouwde buurt, hetzelfde geluk,
dezelfde sores. Maar er zijn ook dingen veranderd, nieuwe bovenburen, de buurtwinkel, mensen op straat (vreemdeling in eigen land?).
An is haar 'loopie' kwijt:
"Het winkeltje van op de hoek behoort nou bij een Surinaamse keten
Ik weet er de weg niet meer te vinden als ik een stampotje wil eten
En bij de bakker op het pleintje, daar verkopen ze nou brood
dat nooit meer in je trommel past, als een wagenwiel zo groot
Ik ben m'n loopie kwijt.
De geurtjes uit de huizen, als je langs de gevels loopt
Is dat eten wat ik ruik of iemand die z'n sokken kookt?
En dan opeens, dan is het feest en klinkt muziek tot in de nacht
maar in de morgen weer geen buurvrouw die met de koffie op me wacht
Ik ben m'n loopie kwijt.
Vroeger zat Lenie nog op zestien en Jeanet die zat op zeven
daar kon je langs met je verhaal of met je sores om het even
Maar toen ook zij hier zijn vertrokken, is ook de lol hier weggegaan
Niet da'k ze niet mag, die nieuwe mensen, maar 'k heb er weinig aan.
Iedereen zit binnen, opgesloten, luxaflex omlaag.
Geen gezelligheid - tot mijn spijt ben ik m'n loopie kwijt,
ben ik m'n loopie kwijt.
Deze mensen leven anders, hebben andere gedachten
en als ze het eerlijk mochten zeggen,
zaten ze ook niet op ons te wachten
andere normen, andere waarden, soms zelfs uit een andere tijd
niet dat zij het kunnen helpen, maar tot mijn spijt
ben ik m'n loopie kwijt."
An wil eigenlijk wel verhuizen, naar de Zevenkamp ofzo; lekkere grote,
vierkante kamers, hoge plinten, makkelijk schoon te houden ook.
Har is tegen:"al die tv's staan in dezelfde hoek, konijnenhokken zijn't".
An krijgt het steeds moeilijker, ook bij het boodschappen doen:
"In de winkel bij ons op de hoek
ga ik me steeds meer verbazen
ze hebben er nooit meer wat ik zoek
van paarse bonen tot lichtgroene kazen
en de muziek die staat er steeds aan
maar je kan elkaar best nog verstaan
Oh koolrabi met zwart karwij,
mangosap met kalkoenenei
rammenas met ramboetan, dat staat ook zo leuk in de vensterbank
paarse lullen in een pot of blauwe glibbers in het snot
en ik maar zoeken naar m'n prei;
maar die ligt er helaas weer niet bij."
Binnen, thuis in hun eigen wereldje, spelen ze, met meer en minder succes
hun eigen fantasieën uit.Maar niemand kan de wereld buiten sluiten.
Op een dag komt Harrie thuis en treft een knorrige An, op zich niet zo
bijzonder, maar dit keer is er meer aan de hand.Na aanhoudend doorvragen komt de aap uit de mouw; An is op straat lastig gevallen; onzedelijk betast, zeg maar en de dader(s) is/zijn bekend.Er is niks ernstigs gebeurt, maar toch.
Harrie barst uit z'n vel.
Ondanks alle tegenwerpingen van An ("ze kunnen wel messen hebben"),
sleept hij haar mee naar het Marokkaanse koffiehuis op de hoek.
Want zo ligt de zaak, helaas. Het waren die Marokkaanse jongens die daar
altijd rondhangen. Het had om het even wie kunnen zijn. Dit was niet zomaar een gefrustreerde puber of idioot; dit was een botsing tussen waarden en culturen.
En Harrie zegt waar het op staat, met gevoel en mededogen, maar ook onverbiddelijk:
"Kijk, ik woon hier en ik wil hier blijven wonen. Dus wij zijn buren.
Ali, jou help ik toch ook wel 'es met een brommerfiets als d'r wat is.
Yousoef, jou help ik toch ook wel 'es met een formuliertje. Kijk, als ze
in de rest van de wereld elkaar de schedel inslaan, daar heb ik hier geen
reet mee te maken, want wij zijn buren!
Ik heb jouw vrouw hoog zitten en dan verwacht ik ook dat je die van mij
met respect behandelt
Dus als er iets is, ik woon op 53a Je kunt altijd langskomen".
terug naar boven
terug naar De Berini's
DE BERINI'S VERNIEUWEND NAAR EEN HOOGTEPUNT
De Berini's als vernieuwende cabaretgroep, wie had dat ooit kunnen denken. Naar de Berini's ging je om de sores van het dagelijks leven weg te lachen. In hun nieuwe voorstelling stellen Marjolein 'Annie' Meijers en Hans 'Harrie' Kemeling gevoelig liggende zaken aan de orde. De kernvraag lijkt de volgende: wanneer een Nederlander zich niet meer thuisvoelt tussen de vele allochtonen, is hij dan een racist? Annie en Harrie vinden van niet.
De Berini's noemen hun voorstelling Almondestraat 53a. De Almondestraat is een zijstraat van de Noordsingel, gelegen in Rotterdam Noord. In dit deel van de stad is de concentratie allochtonen erg groot geworden. En dat is het probleem van Annie. Zij voelt zich een vreemdeling in eigen land, of, zoals zij het in beschaafd Rotterdams uitdrukt, 'ik bemme loopie kwaait'.
Annie's vriendinnen en buurvrouwen zijn verhuisd naar 'de Zevenkamp', iets waar Harrie niets van wil horen. Hij 'mot niks hebbe van die knijnehokke waar de tillivisies allemaal an dezellufde kant staan'. Maar Annie wordt gek. Van die rare, harde muziek van de bovenburen, van de vreemde 'luchies' op straat, van de exotische winkels waar zij niet eens meer een Hollands preitje kan vinden. Wanneer Annie op straat wordt aangerand door een allochtone jongen is de maat vol.
Almondestraat 53a is een leuke, ontzettend moedige voorstelling die probeert de gevoelens van gewone mensen als Harrie en Annie voelbaar te maken. Gevoelens die in de loop der tijd onbespreekbaar zijn geworden omdat de media en de politiek ze als racistisch hebben bestempeld. Meijers en Kemeling hebben heel goed begrepen dat juist het onderdrukken van dit klein leed leidt tot extreem-rechtse excessen.
Het absolute hoogtepunt van Almondestraat 53a is Harrie's monoloog in het allochtone buurthuis, nadat Annie hem van de aanranding heeft verteld. Harrie spreekt eenzijdig met de aanwezigen af dat de beide culturen - we zijn toch buren? - voortaan elkaars normen en waarden zullen respecteren. Een vrouw zonder hoofddoek is niet per definitie een hoer, aldus Harrie. Maar verder geen onvertogen woord.
Op het moment dat Hans Kemeling zijn rede uitspreekt, kun je een speld horen vallen. De spanning is voelbaar en je hoort het publiek bij wijze van spreken denken. Kan dit wel? Moet dat nou? Mag dat wel? Aan het slot zal iedereen geneigd zijn die vragen met ja te beantwoorden.
De Berini's (èn regisseur Pieter van Empelen) gaan zo zorgvuldig met het onderwerp om, dat zij nergens de grens van het onbetamelijke overschrijden. Vroeger moest het cabaret om vernieuwend te zijn rechtse heilige huisjes omver werpen. Tegenwoordig verdient de linkse hypocrisie af en toe ook best een schop.
De Berini's hebben dat goed begrepen. Het begin van een nieuwe trend?
Door Ruud Meijer - Algemeen Dagblad 21-11-'94
In Almondestraat 53a is een stuk van de 'De Minnaar' van Harold Pinter gebruikt.
Deze voorstelling is bekroond met de Nationale Scheveningen Cabaretprijs.
terug naar boven
terug naar De Berini's